Powszechnie panuje przekonanie – zarówno wśród Polaków, jak i cudzoziemców, że pierogi to typowe danie kuchni staropolskiej. Nic bardziej mylnego. Przypuszczalnie zostały sprowadzone z Dalekiego Wschodu .Ojczyzną powszechnie uznawanych pierogów  są Chiny gdzie do dnia dzisiejszego, talerzem pełnym tej znakomitej potrawy wita się Nowy Rok. Pierwszą ojczyzną pierogów w Europie były Włochy, sprowadzone przez Marco Polo, weneckiego kupca i podróżnika.

     Do Polski pomysł dotarł w XIII wieku dzięki biskupowi Jackowi Odrowążowi, który zachwycił się podczas pobytu w Kijowie. W Polsce bardziej znane były jako gotowane ciasto makaronowe z nadzieniem a nie ciasto pieczone czy też smażone w głębokim tłuszczu. Kiedyś przygotowywane wyłącznie z okazji świąt. Każde święto było wyróżnione innym kształtem i nadzieniem. Pierogi "kurniki" - duże pierogi weselne z różnymi nadzieniami, zawsze z dodatkiem mięsa kurzego; "knysze" - pierogi żałobne, podawane na stypie; "koladki" - pieczone w styczniu, na pamiątkę pogańskiego święta "
„Kolada" (z ruskiego "koliada" - po polsku „kolęda", hreczuszki" - przyrządzane z mąki gryczanej; "sanieżki" i "socznie" - słodkie pierożki      pieczone najczęściej z okazji imienin.

     Słowo „pieróg” zastępowane liczbą mnogą „pierogi” oznaczają potrawę z ciasta pieczonego, smażonego w głębokim tłuszczu i gotowanego, cienko    ozwałkowanego i wypełnionego różnym nadzieniem. W Polsce jako nadzienie najczęściej występują- mięso, kiszona kapusta z grzybami, kasza gryczana, lub na słodko z jagodami, truskawkami, twarogiem lub z ziemniakami, twarogiem i cebulą.